...και κάτι λίγους μήνες πριν σβήσω "κεράκια" σε αυτό το Blog, επέστρεψα να γράψω κάποιες σκέψεις.
Ίσως γιατί κάποιες χρονιές δεν ξεκινούν απλώς με ευχές και σχέδια, αλλά με έναν παράξενο κόμπο μέσα μας. Το 2026 μοιάζει να άνοιξε μέσα σε μια βαριά ατμόσφαιρα. Γύρω μας, ο κόσμος παρακολουθεί έναν ακόμη κύκλο βίας και συγκρούσεων να εκτυλίσσεται στη Μέση Ανατολή. Εικόνες πολέμου, ανθρώπινες απώλειες, φόβος και αβεβαιότητα υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι τελικά η έννοια της ειρήνης.
Και όμως, όσο μακριά κι αν φαίνονται όλα αυτά στον χάρτη, κάτι από αυτόν τον πόλεμο φτάνει μέχρι μέσα μας.
Γιατί υπάρχει και ένας άλλος πόλεμος, πιο σιωπηλός, αλλά εξίσου κουραστικός.
Είναι ο εσωτερικός πόλεμος που δίνουμε καθημερινά: να προλάβουμε περισσότερα, να γίνουμε κάτι παραπάνω, να αποκτήσουμε πράγματα που συχνά στην ουσία δεν μας χρειάζονται. Τρέχουμε να φτάσουμε προθεσμίες, προσδοκίες, εικόνες επιτυχίας που πολλές φορές δεν είναι καν δικές μας.
Κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαρκή βιασύνη, χάνεται το απλό.
Χάνεται ο χρόνος, η ηρεμία, η δυνατότητα να σταθούμε λίγο και να αναρωτηθούμε τι πραγματικά αξίζει.
Ίσως τελικά η αρχή μιας χρονιάς να μην είναι μόνο στιγμή για στόχους, αλλά και για απολογισμό. Για να ξεχωρίσουμε τι έχει νόημα να κρατήσουμε και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω.
Αν κάτι μας θυμίζουν οι δύσκολες εποχές, είναι ότι η ειρήνη -είτε στον κόσμο είτε μέσα μας- δεν είναι ποτέ αυτονόητη.
Είναι μια επιλογή που χρειάζεται να τη διεκδικούμε καθημερινά.
