Πέντε χρόνια ...αργότερα

 ...και κάτι λίγους μήνες πριν σβήσω "κεράκια" σε αυτό το Blog, επέστρεψα να γράψω κάποιες σκέψεις.

Ίσως γιατί κάποιες χρονιές δεν ξεκινούν απλώς με ευχές και σχέδια, αλλά με έναν παράξενο κόμπο μέσα μας. Το 2026 μοιάζει να άνοιξε μέσα σε μια βαριά ατμόσφαιρα. Γύρω μας, ο κόσμος παρακολουθεί έναν ακόμη κύκλο βίας και συγκρούσεων να εκτυλίσσεται στη Μέση Ανατολή. Εικόνες πολέμου, ανθρώπινες απώλειες, φόβος και αβεβαιότητα υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι τελικά η έννοια της ειρήνης.

Και όμως, όσο μακριά κι αν φαίνονται όλα αυτά στον χάρτη, κάτι από αυτόν τον πόλεμο φτάνει μέχρι μέσα μας.

Γιατί υπάρχει και ένας άλλος πόλεμος, πιο σιωπηλός, αλλά εξίσου κουραστικός. 

Είναι ο εσωτερικός πόλεμος που δίνουμε καθημερινά: να προλάβουμε περισσότερα, να γίνουμε κάτι παραπάνω, να αποκτήσουμε πράγματα που συχνά στην ουσία δεν μας χρειάζονται. Τρέχουμε να φτάσουμε προθεσμίες, προσδοκίες, εικόνες επιτυχίας που πολλές φορές δεν είναι καν δικές μας.

Κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαρκή βιασύνη, χάνεται το απλό. 

Χάνεται ο χρόνος, η ηρεμία, η δυνατότητα να σταθούμε λίγο και να αναρωτηθούμε τι πραγματικά αξίζει.

Ίσως τελικά η αρχή μιας χρονιάς να μην είναι μόνο στιγμή για στόχους, αλλά και για απολογισμό. Για να ξεχωρίσουμε τι έχει νόημα να κρατήσουμε και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω.

Αν κάτι μας θυμίζουν οι δύσκολες εποχές, είναι ότι η ειρήνη -είτε στον κόσμο είτε μέσα μας- δεν είναι ποτέ αυτονόητη. 

Είναι μια επιλογή που χρειάζεται να τη διεκδικούμε καθημερινά.

Μπορούμε να αλλάξουμε;

Δεν μπορείς να τα αλλάξεις όλα στη ζωή σου. Ό,τι συμβαίνει γύρω σου, μέσα σου, κάποιες φορές πρέπει να γίνει. Δεν ξέρω αν πρέπει να το ονομάσω μοίρα, κάρμα, επιλογή ή κάτι άλλο. Δεν ξέρω. 

Μπορεί να νομίζω ότι ξέρω κάποια πράγματα και τελικά να μην τα γνωρίζω καθόλου. Μπορεί να θέλω να πραγματοποιήσω κάποια άλλα όμως να μην βγαίνουν. Δεν είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που αφήνουν τα πράγματα στην τύχη τους. Δεν είμαι όμως και από εκείνους που πιάνουν τον ταύρο από τα κέρατα! Μάλλον είμαι λίγο και από τα δύο. Κάπου στο ενδιάμεσο δηλαδή. 

Όταν όμως βλέπω εικόνες, όπως αυτές των τελευταίων ημερών (πανδημία, φωτιές, πλημμύρες) ανά τον κόσμο, αναρωτιέμαι, "τελικά είναι η μοίρα που μας οδηγεί εκεί;". Και απαντώ στον εαυτό μου. Σίγουρα όχι μόνο!

Και λέω όχι μόνο, επειδή ίσως όλα αυτά να είναι η φυσική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ίσως η πορεία μας πάνω σε τούτο τον τόπο να είναι αυτή ακριβώς που βιώνουμε - φωτιές, πλημμύρες, πανδημία...

Και συνεχίζω να βυθίζομαι στις σκέψεις και τα ερωτηματικά μου. Αν κάθε ένας από εμάς, στην πορεία της ζωής του - μέχρι σήμερα - προσπαθούσε να δημιουργήσει το "εγώ" του συμπεριλαμβάνοντας και το "εμείς" πιστεύω πως θα μπορούσαμε να καθυστερήσουμε έστω και λίγο αυτή την τραγική κατάσταση της κλιματικής αλλαγής. Όχι τόσο για εμάς, αλλά για τα παιδιά μας, για τη νέα γενιά που θέλει κι αυτή να ζήσει σε έναν κόσμο καλύτερο, σε ένα περιβάλλον υγιές. Και όταν αναφέρω περιβάλλον υγιές εννοώ κυριολεκτικά και μεταφορικά!